Marysia waży 10,5kg mierzy 76cm. Adaś na rok – 13kg i 80cm. Widać różnicę płci.

Poza tym czuję się fizycznie coraz lepiej.

Dzisiaj w południe szczepienie Marysi (jeśli dojdzie do skutku bo jest na bazie kurzego jaja). Będzie więc jeszcze jeden wpis dzisiaj – dane wagowo wzrostowe.

Chodzi za różnymi przesuwającymi się po podłodze przedmiotami – np odwrócony do góry nogami kosz na zabawki. Jak się jej uda, to idzie włączyć komputer Taty – zasłaniam więc cały czas fotelem, jak Taty nie ma w domu.

Od przyjazdu Babci, potrafi rzucić piłeczką w jakimś kierunku – niekoniecznie właściwym, czasem rzuca za siebie.

Podaje butki jak idziemy na spacer.

Wchodzi na dużą sofę i równie dobrze schodzi, choć czasem jej trzeba przypomnieć, że ma się obrócić.

Umie otwierać i przeglądać książki, ale je przed nią ostatnio chowamy, bo je… zjada. Potrafi tak sobie żuć kawałek książki, dopóki nie zauważę, więc pozbawiłam ją tej przyjemności.

Potrafi też wrzucać na naszą prośbę klocki do pudełka – w ten sposób z nami sprząta część zabawek wieczorem.

Potrafi jeszcze co nieco, ale to chyba z rzeczy nazbyt oczywistych, więc nie zapisuję. A jak o czymś zapomniałam, to napiszę przy następnej okazji.

Sama bardzo puzzle lubię. Mam takie jedne w domu, śliczne, 1500 elementów. Ciekawie kiedy ja to ułożę, skoro w domu mam takiego małego szkraba jak Marysia. Adaś to może i by chciał pomagać przy nich.

Adaś dopytuje się też kiedy Babcia Ewa i Dziadzio przyjadą. Nie wiemy – zaproszeni są zawsze, więc widać nie mogą. Adasiowi podoba się bardzo jak ktoś mu tyle swojej uwagi poświęca.

Marysia natomiast zdążyła zrobić tylko podkówkę na widok babci – potem się już bardzo szybko uspokoiła. Jak wspomniałam Marysia już chodzi podtrzymywana za rączki – rzadko to robię, ale skoro już sama chodzi przy meblach od jakiegoś czasu, to myślę, że nie zaszkodzi. Kości ma już mocne.

Niestety skończyło się nam Pepti, a pani alergolog (zmienimy chyba) twierdzi, ze nam nie wyda zaświadczenia, ze jest alergia pokarmowa, ponieważ trzeba zrobić najpierw badania – a zwykle nic nie wychodzi, więc pewnie u Marysi też nie wyjdzie i nie będzie można wystawić. Dałam więc najpierw na próbę mleko HA – też jeszcze z białkiem poddanym hydrolizie, w końcu Marysia ma już skończony roczek. Ale – ulewała po nim (w tym wieku!) i bardzo kiepsko spała. Więc jak najszybciej mam zamiar te badania zrobić. A póki wysypki nie ma, można jeszcze popróbować z tym HA – noc mogła być kiepska z powodu zębów…

Adaś tez miał kiepską noc, nie wiadomo czemu – wstał o 3ej nad ranem i błagalnym, wystraszonym tonem powiedział, ze chce iść do mnie spać. Pozwoliłam oczywiście. Ale ja już nie spałam od 3ej – po dziecku z każdej strony, jedno w brzuchu, ciasno jak nie wiem… Adaś oczywiście zasypia sobie sam w swoim łóżku – dzisiaj też tam pójdzie spać i mam nadzieję, że incydent (pierwszy od tygodnia) się nie powtórzy.

Czuję się w zasadzie dobrze. Mdli mnie rzadko i umiarkowanie. Zgagi miewam na razie rzadko. Śpię, jak w każdej ciąży – co 2-3 godziny pobudka na picie i wc. Czyli nawet jak dzieci śpią danej nocy lepiej  – ja nie. Ale jeśli oni śpią – to mimo tych przerw w nocy się wysypiam w miarę, ponieważ idę bardzo wcześnie spać. 2 dni temu poszłam spać już o 18.30… A to dlatego właśnie, że najbardziej  odczuwam iż jestem w ciąży w ten sposób, że jestem prawie ciągle zmęczona – szczególnie wtedy, kiedy siedzę z dziećmi sama. Teraz moja połówka ma wolny tydzień, więc odpoczywam, w miarę możliwości i zbieram siły na kolejne dwa tygodnie  robocze małżonka.

Mam nadzieję, oby nie płonną, że tylko ten trymestr taki będzie, a potem będę miała mnóstwo energii – i oby tak aż do rozwiązania – nie chciałabym żeby się powtórzyło w ostatnim trymestrze (jak w ciąży z Marysią) to osłabiające zmęczenie. Ale staram się nie martwić na zapas – jakby nie było, minie – urodzę sobie śliczne maleństwo i energia powróci.

Zachcianki mam – przeróżne. Więcej niż w którejkolwiek z poprzednich ciąży. A to mandarynki, a to lody, truskawki, jaglanka z jabłkami (dzieciom robię) – długo by wymieniać, a nie zawsze jest możliwość zjeść to na co się ma ochotę. Drobiazg.  Zdjęcia nie zrobiłam. Następne zrobię chyba dzień przed USG genetycznym, czyli 7go marca (wizyta jest 8go).

Z Marysią bawi się coraz chętniej, ale ma też momenty, kiedy mówi, że już nie chce Marysi – zwykle wtedy jak ona chce się bawić zabawkami, które właśnie sobie wyjął. Wczoraj jej powiedział “ale Ty masz piękne oczka!” – powtórzył po mnie – mówię tak i do jednego i drugiego co jakiś czas. Wzruszający to był moment.

Etap “ja nie będę geczny!” już minął. Adaś zachowuje się różnie, ale generalnie nie ma powodu do narzekań. Więcej o Adasiu na 3 urodziny.

Edited: nie w związku z Adasiem:

Dziś rano dopiero dowiedziałam się, iż już po umieszczeniu wpisu urodzinowego o Marysi dotarły też mailowe życzenia od Marysi cioci i wujka z W. Marysia dziękuje – a raczej my w jej imieniu -  ona jeszcze nie potrafi.

I fakt. Zmodyfikowałam to sobie – kto ma tylko jedno, to ocenia po sobie innych, choćby mieli dwoje dzieci i to w innym wieku… Podobnie, ktoś kto ma, a raczej miał – bo o małych dzieciach mowa – dwójkę dzieci, ale jedno od razu w przedszkolu, jak się pojawiło drugie, też nie wie, jak to jest z dwójką cały czas w domu.

Od jakiegoś czasu o tym rozmyślam – z różnych powodów. Mamie jednego niemowlaka, 2-3 miesięcznego czy półrocznego (chyba, że już raczkuje i próbuje wstawać) nie przyjdzie do głowy, że opieka nad niemowlakiem, który jest już bardzo ruchliwy może być nie tylko absorbująca ale wyczerpująca – w sensie energii. I że każdą drzemkę dziecka powinno się dla własnego zdrowia wykorzystać na krótki odpoczynek – a nie na inne zajęcia – chyba, że to jest faktycznie niezbędne i nikt inny nie może tego zrobić – tak jak mam obecnie w domu – czasu na odpoczynek zwykle nie mam. Chyba, że już jak dzieci pójdą spać.

Różnice w postrzeganiu rzeczywistości powinny pozostać tylko różnicami – gorzej jak prowadzą do nieporozumień między ludźmi (bo przecież jakaś inna matka to daje radę zrobić to i to i tamto – albo kobieta w ciąży – a tyyyyle zrobiła! – i urodziła np miesiąc przed czasem…). A ja nie jestem ze stali. Nie uważam się za superwoman. Nie uważam że porządek zawsze i wszędzie to priorytet jeśli muszę się zająć dziećmi – nie tylko dla ich bezpieczeństwa. Nerwów ze stali też nie mam – jestem człowiekiem. Na dodatek bardzo emocjonalnym. Nie lubię grać, nienawidzę hipokryzji i nie szanuję ludzi, którzy uważają, że dla jakiegoś wyższego dobra należy czasem (a nawet regularnie) kłamać i oszukiwać innych lub siebie.

Wracając do tematu dzieci – wciąż w tonie refleksyjnym. Myślę, że podobnie matka która chodzi do pracy i nie ma jej w domu 8-12h dziennie nie wie jak to jest być z dzieckiem nonstop (lub prawie nonstop) – podobnie, jak ja nie wiem, jak wyglądają relacje matki-dziecka kiedy się jest bardzo dużo poza domem. Myślę, że mam dużo szczęścia, że życie mnie nie zmusza do bycia weekendową mamą – czyli taką, co dziecko widzi po kolacji i przed śniadaniem oraz w weekendy… Niektóre matki nie mają wyjścia, ale są pewnie i takie, co inaczej nie chcą funkcjonować, bo praca jest integralną częścią ich życia. Pewnie bym potrafiła to zrozumieć, gdybym mogła wykonywać pracę, która mnie naprawdę pasjonuje… Ale że tak nie jest…

Tak więc mam dwójkę. Trzecie w drodze – widzę jaka to ogromna różnica – jedno dziecko czy dwoje… A co dopiero trójka! I koduję już sobie zawczasu – zrozumie mnie doskonale tylko … inna potrójna mama.

Wspomniałam też o różnicy wieku. Jeśli mama noworodka czy małego niemowlaka uważa, że jej dziecko jest “grzeczne” bo – je, śpi, rozgląda się przez chwilę, płacze tylko jak ma powód i znów śpi to… nie wie co mówi. Dziecko może się zachowywać grzecznie lub niegrzecznie tylko świadomie – może niedługo po tym jak skończy roczek. U Adasia zaczęły się zachowania tego typu jak miał dopiero półtora roku. U Marysi jeszcze nie zaobserwowałam. Takie maleństwa robią tylko to co im natura dyktuje. Piszczą z radości, spontanicznie, skaczą i biegają dookoła, bo małe dzieci muszą się rozładować, robią hałas i bałagan – bo to jest… świetna zabawa (niestety ) – oraz wyciągają rzeczy których im nie wolno (mówię o niemowlęctwie i bardzo wczesnym dzieciństwie), bo nie potrafią powstrzymać ciekawości. To jest silniejsze od nich. To tak samo jak brak instynktu samozachowawczego – do jakiegoś czasu się nie uaktywnia – dziecko będzie się turlać po łóżku aż spadnie, albo poraczkuje aż na skraj…i dalej – jeśli się go nie powstrzyma to spadnie na główkę. Przykłady można by mnożyć. Uciszać takie dzieci można – ale tylko w tym sensie, że w końcu zapamiętają, jak się należy zachować – na przyszłość. A nie dlatego, że należy po nich oczekiwać, że ucichną natychmiast- a jeśli nie to są “niegrzeczne”. Takie maluchy nie mają hamulców społecznych i nie siedzi w ich głowie mały dorosły, który im mówi – teraz trzeba być cicho, bo tata śpi; siostra usypia itp.

Ależ mi się na refleksje zebrało. Ale że o dzieciach – to sobie pozwoliłam. Kiedyś tego bloga przecież zamknę – ale najpierw zapiszę na dysku i będę mieć pamiątkę. I chciałabym żeby tam czyli tu, były również takie przemyślenia. Może moje dzieci będą sobie chciały poczytać za te 20 lat, co ich mama tu nawypisywała w ich dzieciństwie…

Nasze słodkie maleństwo wyszło więc z wieku niemowlęctwa i stało się rocznym dzieckiem – tak z dnia na dzień – w Marysi różnica nie zaszła. Ale pomyślałam, ze to odpowiedni moment by opisać jej dotychczasowe osiągnięcia:

Od dwóch, trzech dni Marysia nie tylko wchodzi na niską sofę by iść powyglądać przez okno, ale potrafi też z niej prawidłowo zejść – na główkę nigdy nie spadła. Załapała po kilku “lekcjach” od mamy i taty, że schodzi się podobnie jak wchodzi.

Ponadto – od niedawna, co zapisywałam – Marysia zaczyna stawać samodzielnie, bez trzymania się czegokolwiek. I bardzo sprawnie chodzi wokół mebli.

Mówi “mama”, “tata” świadomie oraz ćwiczy całą masę sylab i mówi coś ciągle swoim własnym narzeczu.

Umie pokazać czego chce – czasem paluszkiem, ale częściej po reakcji na to co się aktualnie dzieje, zgadujemy od razu o co jej chodzi.

Pije już dłuższy czas z butelki z ustnikiem – miękkim i twardym tak samo.

Śpi w miarę bezproblemowo – choć jakaś alergia jej dokucza i nóżki są w opłakanym stanie – w poniedziałek kolejna wizyta u lekarza. Najbardziej drastycznie reaguje na kurze jajko – niezależnie w jakiej jest postaci – makaron jajeczny jest na czarnej liście np…

Nie je w nocy – pije tylko wodę dwa razy i śpi dalej.

Śpiewa po swojemu – zawodzi w charakterystyczny sposób, najczęściej w porze kołysanek.

Umie odpowiedzieć po swojemu “tak” – w sposób nie pozostawiający wątpliwości, ze odpowiedziała pozytywnie.

Zrobiła parę razy papa – po czym umiejętność przestała ją interesować…

Rozpoznaje głos mamy i taty w telefonie i pięknie się wtedy uśmiecha.

Rozumie słowo nie i zawsze reaguje powstrzymaniem się od danej czynności – ale czasem z tego powodu płacze (bo coś tam chce jednak bardzo zrobić).

Wciąż bierze do buzi wszystko co się da – niestety. Osiągnięcie to nie jest – ale chcę mieć odnotowane. Paluszek również ssie, kiedy chce spać.

Jeździ samochodami po podłodze, jak Adaś.

Układa klocki typu Fisher Price jeden na drugim.

Wciska klawisze w laptopie Adasia – ale tylko czasem pojedyncze, częściej uderza rączką kilka na raz.

Rozumie bardzo dużo, z tego co się wokół niej dzieje i co się do niej mówi. Ale dopiero powoli sama “odpowiada”.

Charakterystyczne dla Marysi jest to, że jest wielką przylepką. Uśmiecha się rzadziej niż Adaś w jej wieku, ale robi to równie cudownie. Śmieje się – specyficznie – za to też ją kochamy wszyscy. Ostatnio reaguje na obcych płaczem – zwłaszcza jeśli ją zagadują. Również na osoby, które powinna znać – ale dawno nie widziała. Nie wiem ile waży, mierzy – dowiem się 22go lutego na szczepieniu.

Marysiu nasza cudowna – długiego i wspaniałego życia – pełnego życzliwych ludzi na drodze; szczęścia, miłości i spełnienia marzeń oraz dużo spokoju i cierpliwości dla nie zawsze życzliwego świata.

 

glitter-graphics.com